نوشته ای زیبا از تهمینه میلانی..

فهمیده ام که معمولی بودن شجاعت می خواهد.

آدم اگر یاد بگیرد معمولی باشد

نه نقاشی را میگذارد کنار ،

نه دماغش اگر معمولی است را عمل می کند،

نه غصه می خورد که ماشینش معمولی است،

نه حق غذا خوردن در یک سری از رستوران های

معمولی را از خودش میگیرد،

نه حق لبخند زدن به یک سری آدمها را،

نه حق پوشیدن یک سری لباس ها را،

حقیقت این است که "ترین "ها همیشه

در هراس زندگی می کنند.

هراس هبوط(سقوط) در لایه آدم های "معمولی".

واین هراس می تواند حتی لذت زندگی،

نوشتن،درس خواندن،نقاشی کشیدن

را از دماغشان در بیاورد.

تصمیم گرفته ام خود معمولی ام را پرورش دهم.

نمی خواهم دیگر آدم ها مرا فقط با "ترین" هایم

به رسمیت بشناسند.

از حالا خود معمولیم را به معرض نمایش می گذارم

و به خود معمولی ام عشق می ورزم

و به آدم های معمولی هم اجازه می دهم

به من معمولی عشق بورزند

من حیرون تواین روزاهواتوکردم...